منزلت ، و به دليل آن‌كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله على را در مدينه جانشين خود قرار داد پس به اجماع نسبت بموارد ديگر نيز عموميّت دارد ، و به دليل قول رسول خدا صلى اللّه عليه و آله به على عليه السّلام : « تو برادر من و وصىّ من و خليفهء من پس از منى و تو داور و حكمران دين و آئين منى » ، چه على افضل اصحاب رسول صلّى اللّه عليه و آله بود و امامت مفضول بر فاضل عقلا قبيح است ، و به دليل ظهور معجزه بر دست على عليه السّلام مانند كندن در خيبر و گفتگوى با اژدها و برداشتن سنگ بزرگ از روى چاه و جنگ با گروه جنّ ، و برگشت خورشيد و غير اينها ، و على عليه السّلام ادّعاى امامت نمود و او در ادّعاى خود راستگوى است ، و به دليل سابقهء كفر غير على عليه السّلام ، لهذا صلاحيّت امامت ندارد پس امامت ، فقط براى على عليه السّلام معيّن شد . و به دليل قول خداى تعالى « با راستگويان باشيد » ، و به دليل قول خداى متعال :